19 اوت 2024- در یک تحلیل اخیر، مطالعه Hypo-METRICS فراوانی هیپوگلایسمی شبانه و هیپوگلایسمی مرتبط با خواب را در میان افراد مبتلا به دیابت آشکار کرد. محققان نرخ های هیپوگلایسمی شبانه مبتنی بر ساعت و هیپوگلایسمی در هنگام خواب را در میان بیماران دیابتی با هم مقایسه کردند.

این مطالعه که در Diabetes Technology & Therapeutics منتشر شده است، نشان داد که رویکرد سنتی مبتنی بر ساعت برای ارزیابی هیپوگلایسمی شبانه ممکن است هیپوگلایسمی را در هنگام خواب در بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 و 2 کمتر از مقدار واقعی نشان دهد.

هیپوگلایسمی شبانه، به سطوح پایین قند خون اشاره دارد که در طول خواب رخ می دهد. در مقابل، هیپوگلایسمی مرتبط با خواب شامل حوادث قند خون پایین است که ممکن است بر الگوهای خواب فرد یا بهزیستی کلی او تأثیر بگذارد. هیپوگلایسمی شبانه معمولاً بین ساعت دوازده شب تا 6 صبح اندازه گیری می شود. با این حال، این چارچوب‌های زمانی ممکن است با الگوهای واقعی خواب همخوانی نداشته باشند، و این پرسش‌ها را در مورد اینکه آیا این رویکرد باعث بایاس می‌شود یا خیر، ایجاد می‌کند.

با توجه به پیشینه ی فوق، گیلبرت مارتین ادیت و همکارانش از کینگز کالج لندن، به مقایسه ی نرخ هیپوگلایسمی در طول خواب با کاهش قند خون شبانه مبتنی بر ساعت، در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 1 (T1D) یا دیابت نوع 2 (T2D)تحت درمان باانسولین پرداختند. به طور خاص، آنها بررسی کردند که هر چند وقت یکبار اپیزودهای هیپوگلایسمی در طول خواب در این جمعیت رخ می دهد و آن را با فراوانی اپیزودهای هیپوگلایسمی در ساعت های خاص در شب‌ بر اساس برنامه ساعتی مقایسه کردند.

شرکت کنندگان در مطالعه Hypo-METRICS به مدت 10 هفته از یک مانیتور قند خون مداوم و یک مانیتور فعالیت Fitbit Charge 4 استفاده کردند، شرکت کنندگان از نوع مانیتورها بی اطلاع بودند. محققان رویدادهای هیپوگلایسمی را از طریق یک اپلیکیشن گوشی هوشمند ردیابی کردند. هیپوگلایسمی شناسایی شده توسط حسگر(SDH) و گزارش شده توسط شرکت کنندگان(PRH) به صورت شبانه (از ساعت 12 شب تا 6 صبح) در مقابل روزانه و به رخدادها در خواب در مقابل بیداری طبقه بندی شد، همانطور که توسط داده های خواب از مانیتور Fitbit نشان داده شد. از آزمون‌های Wilcoxon زوجی، برای تجزیه و تحلیل تفاوت‌ها در نرخ های هیپوگلایسمی در این دسته‌ها استفاده شد.

یافته های این مطالعه به شرح زیر بود:

•  تعداد 574 شرکت کننده] 47% مبتلا به دیابت نوع 1، 45%زن، 89% سفیدپوست، میانگین سنی 56 سال و میانگین هموگلوبین A1c برابر با 7.3%[ وارد این مطالعه شدند.

•  میانگین مدت خواب 6.1 ساعت، زمان خواب و بیداری به ترتیب 23:30 و 07:30 بود.

•  متوسط ​​نرخ هفتگی هیپوگلایسمی شناسایی شده توسط حسگر وهیپوگلایسمی گزارش شده توسط شرکت کنندگاندر هنگام خواب، نسبت به SDH و PRH شبانه مبتنی بر ساعت در میان افراد مبتلا به دیابت نوع 1، به ویژه برای SDH کمتر از 70 میلی گرم در دسی لیتر بیشتر بود(1.7 در مقابل 1.4).

•  نرخ هفتگی بالاتری از SDH در هنگام خواب نسبت به SDH شبانه در میان افراد مبتلا به T2D، به ویژه برای SDH کمتر از 70 میلی گرم در دسی لیتر مشاهده شد(0.8 در مقابل 0.7).

محققان نوشتند: استفاده از پنجره ی زمانی 12 شب تا 6 صبح به عنوان جایگزینی برای خواب ممکن است منجر به دست کم گرفتن نرخ هیپوگلایسمی شود که در طول دوره های واقعی خواب رخ می دهد.

آنها نتیجه گیری کردند که در تحقیقات آینده در مورد هیپوگلایسمی، باید از ردیاب‌های خواب برای ثبت و انعکاس دقیق‌تر اپیزودهای هیپوگلایسمی در فواصل زمانی واقعی خواب، استفاده شود.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/clock-based-method-may-miss-nocturnal-hypoglycemia-in-diabetes-patients-study-calls-for-sleep-trackers-132973